Alpina

ME PASTĖRTI SHPIRTI

ME PASTËRTI SHPIRTI
(a.a.b)

Adhuroj të vishem me sytë e tu,
me ngyrë të kristaltë kaltëroshe,
dhe aty, para teje,
adhurohem pa ndalur, prej tyre.

Me ta, ti më zhvesh e më vesh,
me fjalë, me ngrohtësi,
më mbush e më plotëson
me aksesorë,
e ngadalë më kënaq,
stilimin e kadifejtë, e unë,
lakmoj të shtoj tekat, e ti,
çdo tekë time kapriçioze,
e ledhaton me sy.

E unë, adhuroj çdo detaj,
qoftë edhe çastet e pulitjes së qerpikëve,
në përpjekje për të flladitur vështrimin e ujtë.
Të dua sykaltër, me pastërtinë e shpirtit,
kur ti vetëm me shpirt më vesh...!

DIOR

DIOR

U kam shkruar shpesh syve,
e meritojnë,
kur botën më ofrojnë.
Veshëve që aq shumë i dua,
kur me kujdes më dëgjojnë mua,
vargje u kam thurur,
buzëve po ashtu,
aq shumë u kam kënduar,
me fjalë e me puthje,
më kanë ëmbëltuar.

Sot, radhën e ka hunda,
e bukura, e ndjeshmja,
kur trupin ma nuhat,
nga kilometra larg,
ma njeh edhe aromën,
markën e parfumit,
trullosesh pa qenë pranë,
nga erë e jaseminit.

Sot, të ngatërrova,
parfum tjetër hodha,
Dior sensual,
për takimin e radhës.
Shkove, turbulluar,
mendjen e le pas,
kokën nuk e ktheve,
Dior të kish hutuar paq!

 

MĖ SHUMĖ SE TY, KĖ DUA?

MË   SHUMË   SE   TY,   KË   DUA?

Më shumë se ty,
sytë t’i dua,
sytë e kaltër
kur më shohin mua.

Më shumë se ty,
veshët t’i dua,
veshët e bukur
kur më dëgjojnë mua.

Më shumë se ty,
buzët t’i dua,
buzët e tulta
kur më puthin mua.

Më shumë se ty,
zërin ta dua,
zërin e ëmbël
kur më flet mua.

Më shumë se ty,
duart t’i dua,
duart e forta
kur më shtrëngojnë mua.

Më shumë se ty,
gjoksin ta dua,
gjoksin kur pulson
kur më thua të dua.

Më shumë se ty,
lëkurën ta dua,
lëkurën plot aromë
kur më mështjell mua.

Më shumë se ty,
fjalën ta dua,
fjalën e ëmbël
kur del veç për mua.

Më shumë se ty,
më shumë ç’dua?
Unë jam gjaku yt
e ti gjak për mua!

NJĖZET E KATĖR ORĖ

NJËZET E KATËR ORË

I

Vallëzon dita plot energji,

e shoh ndër njerëz,

në sytë dhe zërin e tyre..

(po unë ku jam?)

për të shoqëruar deri në fund,

zonjën mbrëmje, misterioze,

psikopate dhe me mendime joshëse?

II

Vallëzon gjithçka

e rend në njëzet e katër orë,

duke kryer ciklin natyror biologjik.

Ku jam unë vallë,

mes lëmshit të ngatërruar

grumbulluar mbi shpinë

si thesi me gurë?

III

Ndërsa unë,

edhe pse vallëzuese e mirë jam,

e kam ditën të përgjumur

të dërrmuar, por jo të lodhur.

E kam natën beronjë, e jo zonjë.

Mes kthinave të errëta diku në brendi,

nata ime qan, nuk bën më dashuri.

IV

Njëzet e katër orët,

njëmijë e katërqind e dyzetë minutat,

tetëdhjetë e gjashtë mijë e katërqind sekondat e mia,

rendin në akllapi,

unë fle syçelur, jetoj a s’jetoj

e pa ditur vrapoj,

edhe pse jam sprintiere e zonja.

© Alma Begaj – 23.09.2011

Ē’ėshtė kėshtu?