Primavera vissina (DINO DURANTE)Vorìa che tornasse presto primavera e che finisse sto inverno che me rumega dentro. Par buttarme e restare cussì sul'erba a respirare la tera, sentire i fiori che bala, e el vento, che me caressa come la mano de na dona. Restare cussì, a brassi larghi e le man piantà par tera. A bevare sta aria, a bevare sta tera, a bevare sto sole. Cussì, coi oci sarà, come na lusertola indormensà su na mura sfogonà dal sole. Al tornar de le Ròndene (Berto Barbarani )Tornè a casa, tornè, ròndene care, che qua l'è scominçià la primavera; che le matine le vien su più care, e el sol va in leto più tardi a la sera e le putele g'à più bela siera e i mandolini i sposa le chitare.Traversèlo sto mar, se l'è contento, come la gente che torna al so paese; el vostro nio l'à tegnù bota al vento, la vostra casa no dimanda spese, ma ne l'orto maura le çirese, ma ne 'l cor se maura el sentimento;quel sentimento de le robe bele, de l'amor, de le foie in primavera, che fa deventar rosse le putele, quando le gira a smorosar la sera, co i oci in aria e el coresin che spera, al ciaro de la luna e de le stele.Tornè, drite e sicure come s-ciopi, co le ale verte a girondon par l'aria, sensa pensieri, ensa pene o gropi che el çervel ne la testa ve zaveria, tornèmela a cantar quela rosaria,o rondène, tornè soto i me copi!...Che el gh'è ancora quel nio fato de lossa e de sasseti picoli incoladi a uno a uno, non se sa con cossa; che el gh'è ancora quel nio da inamoradi, fodrà de piume e de cavei cascadi, con qualche fiochetin de lana rossa!Quà, la bona stajon l'è scominçiada... Tornè a casa, tornè, ròndene care, che el sol de in prima l'à slongà la strada, e i mandolini i sposa le chitare, for da le porte, ne le sere ciare, co una feta de luna inamorada!
(TRATTO dal sito Raixevenete)
Primavera vissina (DINO DURANTE)Vorìa che tornasse presto primavera e che finisse sto inverno che me rumega dentro. Par buttarme e restare cussì sul'erba a respirare la tera, sentire i fiori che bala, e el vento, che me caressa come la mano de na dona. Restare cussì, a brassi larghi e le man piantà par tera. A bevare sta aria, a bevare sta tera, a bevare sto sole. Cussì, coi oci sarà, come na lusertola indormensà su na mura sfogonà dal sole. Al tornar de le Ròndene (Berto Barbarani )Tornè a casa, tornè, ròndene care, che qua l'è scominçià la primavera; che le matine le vien su più care, e el sol va in leto più tardi a la sera e le putele g'à più bela siera e i mandolini i sposa le chitare.Traversèlo sto mar, se l'è contento, come la gente che torna al so paese; el vostro nio l'à tegnù bota al vento, la vostra casa no dimanda spese, ma ne l'orto maura le çirese, ma ne 'l cor se maura el sentimento;quel sentimento de le robe bele, de l'amor, de le foie in primavera, che fa deventar rosse le putele, quando le gira a smorosar la sera, co i oci in aria e el coresin che spera, al ciaro de la luna e de le stele.Tornè, drite e sicure come s-ciopi, co le ale verte a girondon par l'aria, sensa pensieri, ensa pene o gropi che el çervel ne la testa ve zaveria, tornèmela a cantar quela rosaria,o rondène, tornè soto i me copi!...Che el gh'è ancora quel nio fato de lossa e de sasseti picoli incoladi a uno a uno, non se sa con cossa; che el gh'è ancora quel nio da inamoradi, fodrà de piume e de cavei cascadi, con qualche fiochetin de lana rossa!Quà, la bona stajon l'è scominçiada... Tornè a casa, tornè, ròndene care, che el sol de in prima l'à slongà la strada, e i mandolini i sposa le chitare, for da le porte, ne le sere ciare, co una feta de luna inamorada!