E se coréa noàltri fiòisul’erba in bràzo al vento,descàlzi da màrzo fin a’e bróseme de otóbre,có la fame a insegnarne a robàrete la stajón di frutàri,ma a’la sera, anca se stràchi derenà,pronta ghìvino par el bòn Dio ‘na preghierache la ne jutèsse a deventare òmani,a caminare tel destìn di domàn.Tèra de promesse e de speranzesta nostra tèra polesànama t’i piati al’ora de çénasolo sogni se catáva da magnare.El mondo el ‘na visto òmani ancora putìnia sgrafàre i muri sòrdi di parchè,a sgunbiàre par on postodove scrivare el nostro tempo.‘Dèsso la tevevisión ne mostrae man larghe del progresso,i colori di schèima anca tuti i canpi de cementodove i ga setarà e nostre corse.Te la storia se lèze sempre:- ‘na òlta si che i tenpi i jéra bèi! -Forse parchè ghìvino manco anio parchè la storia de ancuò i la scriveràquando el tenpo se ciamarà domàn,e cussì i podarà dire che la miseriala jèra ‘na “ CASTA “ de la nobiltà.(Luciano Bonvento)
LA NOBILTÀ DE LA MISERIA (Luciano Bonvento)
E se coréa noàltri fiòisul’erba in bràzo al vento,descàlzi da màrzo fin a’e bróseme de otóbre,có la fame a insegnarne a robàrete la stajón di frutàri,ma a’la sera, anca se stràchi derenà,pronta ghìvino par el bòn Dio ‘na preghierache la ne jutèsse a deventare òmani,a caminare tel destìn di domàn.Tèra de promesse e de speranzesta nostra tèra polesànama t’i piati al’ora de çénasolo sogni se catáva da magnare.El mondo el ‘na visto òmani ancora putìnia sgrafàre i muri sòrdi di parchè,a sgunbiàre par on postodove scrivare el nostro tempo.‘Dèsso la tevevisión ne mostrae man larghe del progresso,i colori di schèima anca tuti i canpi de cementodove i ga setarà e nostre corse.Te la storia se lèze sempre:- ‘na òlta si che i tenpi i jéra bèi! -Forse parchè ghìvino manco anio parchè la storia de ancuò i la scriveràquando el tenpo se ciamarà domàn,e cussì i podarà dire che la miseriala jèra ‘na “ CASTA “ de la nobiltà.(Luciano Bonvento)