Ma'pe iabbu

Nc’era na fiata, tantu tiempu rreta, na palude nfitisciuta, casa de serpi curnuti, rospi bbilinati e sarmenule cu lli
denti. A mienzu a đđhu pantanu immondu criscia e prusperava n’arburu de ulia miraculatu: ogne mill’anni nc’era a ’ntrata
e u grembu de ogne ulìa invece du nozzulu nu piccinnu cuntinìa e, na fiata maturata, na schiera de fischiuni, cuduni e
pettirussi ne purtava ogne ulìa a terre luntane, cu lluciscune li piccinni a vvanne chiù cristiane: ca quiđđha era n’epoca de
stenti, de malaria e fiacchi
tiempi e gg’era meiu migrare e campare ca restare e nfucare.
Comu ete comu non'ete,
sciutu l’arberu rrimase l’àvisu, ca lestu lestu se nchìu finche a susu de a palude nfitisciuta e cu nu ndarluttu de cquiđđi bboni se sucau
tutta l’acqua, i serpi e li scarpioni.

E fose de l'ura de tànnu, e pe' furtuna, ca s'ippe a dire:

Nc’era na fiata nu terrenu tuttu chiantatu a ulìe, vastu e floridu e te perdivi sulamente cu llu cquardi, ca se stinnìa de đđhunca crisce u sule
fìnche no se curca, de livante a punente, de rittu Sanarica alla vanna de Rufanu e de a vanna de Maje a San Cazzianu, de đđhunca scinne
a tramuntana a đđhunca nchiana u sciroccu, de l’Altitalia all’affricani. Nu terrenu vastu e floridu, tuttu chiantatu a ulìe e ia tant’anni ca
stiane ađđhai ca mancu a bonanima de u sire de u sire de u sire de u Roccu Matusalemme ll’era mai viste chiù vasce de na culonna; cu certi
arburi ca era nu spettaculu cu lli cquardi, vauti e rigogliosi ca se te mintivi sutta te scurìane u cielu, se ulivi cu lli mbrazzi nc’ulìa na diecina
de cristiani e se scivi cquann’era tiempu, a n’terra nc’erane tante ulìe ca paria ca erane chiòppite de cielu pe la durata de ŧre giurni.
Nc’era na fiata e n'cede puru moi, ma no ssapimu pe' quantu 'ncora e
pe' comu… e propriu o pùru pe' 'sta raggione, veni aqquài, se
oi, cu canusci l'arburi e li cristiani e a 'mparu ne cuntamu
nu cùntu ca se rricorda de ieri ma 'ncumincia d'u crai:
A vinire 'nu tiempu…