il sassolese doc

AL PIOP DAVANTI A CHA'

Al féva al furbaciòun al piòpp davànti a cha’mee:

élt, slancee, béin piantee, guarnii ed fòi lérghi e in chérna;

da la’ séma al guardéva, al piantléini dàl giardéin datòurna

con aria ed superioritee.

Al ròsi, a sintìr lo', agli éren pìni de spìni;

i géli, ‘na rubéta ch’la dùra da sìra a màtéina;

al viòl, di fiurtèin tìmid séinza caràter;

a’n parlàma po’ dal malgarét ch'a gli erén volghéri e selvàdghi;

al glìcin un rampicadòur séinsa pudòur

e anch l’alòr d’la séiva l’era ed pòcha personalitee

perché séimper dispòst a cròver quél!

E mèint’r al piòp a s’gongoléva sodisfàt

‘na témda édra la s’tachéva quàtà quàtà al soo tròunch

ciuciàndegh in siléinsi la lìnfa.

Acsé, de’ dòp de’, còme bésa, la rivéva so’ fìn ai bròch ed la séma.

A ste pùnt a n’gharmagniva éter che strichér la préisa…

E a fo’ acse’ che l’àn dòp al piòp, élt e rubòst, al se sche’.